Een iets persoonlijker verhaal deze keer. Maar ja: na dertien jaar Hugs & Things kan ik moeilijk doen alsof er ergens achter de schermen een professioneel managementteam zit. Ik bén Hugs & Things. En nu het bedrijf met Hugs & Things 2.0 behoorlijk verandert, ontdek ik dat ik zelf misschien ook een beetje mee moet veranderen.
Ik geloof dat ik de afgelopen jaren al een paar keer heb aangekondigd dat ik het écht rustiger aan ging doen.
Echt.
Nu echt.
Er gaat een rem op.
😬
De vorige keer dat ik dat heel stellig zei, was toen ik eind 2025 ontdekte dat ik de ziekte van Hashimoto heb. Ineens was er een verklaring voor een heleboel dingen en werd ook wel duidelijk dat structureel over mijn eigen grenzen heen denderen misschien niet mijn beste plan was.
Dus besloot ik beter op mijn energie te gaan letten.
Er was alleen één klein probleem: Hugs & Things bleef precies hetzelfde bedrijf.
Hetzelfde enorme assortiment, dezelfde hoeveelheid voorraad en dezelfde tientallen kleine dingen die op een dag moesten gebeuren.
Ik probeerde dus eigenlijk hetzelfde werk op dezelfde manier te blijven doen, maar dan met de bedoeling er minder moe van te worden.
Verrassend genoeg werkte dat niet. 😂
Oeps
Afgelopen week werd ik daar nogal hard mee geconfronteerd…
Na maanden van Hugs & Things 2.0, de enorme uitverkoop en een magazijn dat compleet op zijn kop stond, en dan ook nog hittegolf na hittegolf er bovenop, bleek ik mezelf veel verder over mijn grenzen te hebben gewerkt dan ik zelf doorhad. Ik dacht: dat doe ik wel even!
Maar: Ik maakte ineens veel fouten. Vergat dingen, haalde dingen door elkaar en verloor het overzicht.
En dat vind ik misschien nog wel het vervelendste aan te lang doorgaan: niet eens dat ik moe word, maar dat mijn werk er uiteindelijk niet beter van wordt.
Dus daar wil ik voortaan écht eerder op ingrijpen. Niet pas rust nemen als ik echt niet meer kan, maar op tijd stoppen als ik merk dat mijn hoofd vol begint te raken. Juist zodat ik mijn werk goed en met aandacht kan blijven doen.
En toen ging ik vier dagen alleen kamperen in Zuid-Limburg.
Mijn nogal bijzondere manier van uitrusten
In de vier dagen dat ik hier nu ben heb ik 22 kilometer gewandeld, 7 kilometer hardgelopen en 76 kilometer gefietst.
Ik ben echt super goed in rustig aan doen. 😂
Maar het gekke is: Ik voel me alweer zóveel beter!
En dat heeft me iets belangrijks geleerd.
Een paar weken geleden kreeg ik, op mijn 43e, de diagnose autisme én ADHD: AuDHD. Sindsdien vallen er behoorlijk wat dingen op hun plek, ook over de manier waarop ik werk.
Want blijkbaar word ik helemaal niet per se rustig van weinig doen.
Waar mijn hoofd vooral moe van wordt, is voortdurend moeten schakelen.
Op een gemiddelde werkdag kan ik rustig bezig zijn met een bestelling, tussendoor een mail beantwoorden, iets aan de voorraad aanpassen, een berichtje krijgen, iets voor een leverancier moeten uitzoeken, teruggaan naar die bestelling, bedenken dat er nog een product aangepast moet worden en vervolgens compleet vergeten waar ik daarvoor eigenlijk mee bezig was.
Mijn hoofd rent op zo’n dag allerlei zijpaden in en weer uit, en daarbij laat het wel eens iets vallen…
En “laat die mail dan gewoon liggen tot morgen” is voor mij helaas ook niet de magische oplossing. Pas als ik geantwoord heb, kan ik het loslaten.
Op de camping deed ik fysiek véél meer, maar mijn dagen waren simpel. Wandelen was wandelen. Fietsen was fietsen. En daarna zat ik met mijn slippers aan en een boek in mijn handen voor mijn tent en was ik klaar.
Minder schakelen blijkt voor mijn hoofd een behoorlijk effectieve vorm van rust.
En ineens snap ik Hugs & Things 2.0 nog beter
Want zonder dat ik dat zo bedacht had, ben ik de afgelopen maanden eigenlijk onbewust al bezig geweest een bedrijf te bouwen dat beter bij mij past.
Minder kleuren. Een kleiner assortiment. Minder uitzonderingen. Een overzichtelijker magazijn. Meer structuur.
Minder ruis.
En nu de enorme uitverkoop bijna achter de rug is (daarover later meer) wil ik mezelf ook even de tijd geven om daarin te landen.
Niet onmiddellijk alle vrijgekomen ruimte weer volstoppen met vijftien nieuwe projecten, hoe aantrekkelijk mijn ADHD dat plan ook vindt. 😬
Eerst maar eens ervaren hoe het is om met Hugs & Things 2.0 te werken. Waar ontstaat rust? Waar loop ik nog vast? Wat kan slimmer? Wat hoef ik eigenlijk helemaal niet zelf te doen?
Want ook mijn eigen rol binnen Hugs & Things mag na dertien jaar best een beetje veranderen.
Ik heb heel lang bijna alles zelf gedaan. Maar dat hoeft niet automatisch te betekenen dat ik dat de komende dertien jaar ook moet blijven doen. Ik ga werkzaamheden uit handen geven die prima door iemand anders gedaan kunnen worden, zodat er in mijn eigen werkdagen meer rust en structuur ontstaat.
En ik ga duidelijker kiezen waar ik mijn eigen tijd aan besteed.
Zo ga ik bijvoorbeeld geen individuele ontwerpen meer maken op verzoek. Dat vond ik altijd ontzettend leuk om te doen, maar het past simpelweg niet meer bij de schaal die Hugs & Things inmiddels heeft.
Mijn creativiteit verdwijnt daarmee gelukkig niet. Integendeel: er komen juist weer inspiratiepagina’s, voorbeeldontwerpen, kleurencombinaties en andere ideeën aan waar iedereen gebruik van kan maken.
Alleen: niet allemaal morgen. 😉
Ik wil mezelf even de tijd geven om mijn draai te vinden in het nieuwe assortiment, het nieuwe magazijn én alle nieuwe inzichten over hoe mijn eigen hoofd eigenlijk werkt.
En nee: stop alsjeblieft niet met bestellen!
Want dat wil ik na dit hele verhaal toch even heel duidelijk zeggen.
Ik ben nog steeds ontzettend blij met iedere bestelling die binnenkomt.
Hugs & Things groeit, en dat is geen probleem dat opgelost moet worden. Dat is juist fantastisch!
Wat wél mee moet groeien, is de manier waarop ik mijn bedrijf organiseer.
Ik wil niet dat meer bestellingen automatisch betekenen dat ik zelf steeds harder, langer en chaotischer moet werken. Ik wil dat Hugs & Things zo georganiseerd is dat die fantastische groei juist behapbaar blijft.
Met een overzichtelijk assortiment. Goede systemen. Hulp op de juiste plekken. Duidelijkere keuzes in wat ik wel en niet zelf doe. En werkdagen waarin ik niet voortdurend van het ene uiterste naar het andere hoef te springen.
Zodat ik mijn energie kan gebruiken voor de dingen waar ik goed in ben en waar Hugs & Things volgens mij het leukst van wordt: nieuwe dingen bedenken, inkopen, fotograferen, verbeteren en steeds weer iets moois neerzetten.
Ik wil dus helemaal niet minder enthousiast worden over mijn bedrijf.
Ik wil zorgen dat ik genoeg energie overhoud om enthousiast te kunnen blíjven.
En misschien betekent dat soms dat ik eerder naar huis ga. Een extra vrije dag pak. Of besluit dat iets niet vandaag af hoeft als ik merk dat mijn hoofd klaar is.
Niet omdat ik minder om mijn bedrijf of mijn klanten geef, maar juist omdat ik inmiddels heb gezien wat er gebeurt als ik te lang doorga: dan ga ik fouten maken. En daar heeft uiteindelijk helemaal niemand iets aan.
Dus ook dát wordt onderdeel van Hugs & Things 2.0.
Niet voor de zoveelste keer alleen zeggen dat ik beter op de rem ga trappen, maar ook zorgen dat dat écht kan, door op een rustiger weg te gaan rijden.
Morgen kom ik thuis. Maandag werk ik een paar uur, doe ik wat echt moet gebeuren, en daarna plak ik er nog een paar vakantiedagen achteraan.
Daarna ben ik er weer. Vanaf 17 augustus sta ik weer opgeladen voor jullie klaar.
Waarschijnlijk nog niet onmiddellijk als volledig geoptimaliseerde Hugs & Things 2.0-versie van mezelf. Ik denk dat ik daar echt ook even mijn draai in moet vinden. (Na 13 jaar proberen om dan maar gewoon meer uren in een werkdag te proppen)
Maar met een veel beter idee van wat ik nodig heb om dit bedrijf nog heel lang met ontzettend veel plezier te kunnen blijven runnen.
Hugs & Things 2.0 moet niet alleen een mooier en overzichtelijker bedrijf worden. Het moet ook een bedrijf worden dat bij mij past.
En gek genoeg was ik daar al een heel eind mee op weg voordat ik zelf begreep waarom. ❤️